لطفاً فکری به حال اين همه درِ باز هم بکنيد؟
۱۳۹۴/۶/۷
سال‌ها پيش گروهی از پژوهشگران خارجی که برای انجام پروژه مشترکی به ايران آمده بودند، از يکی از پژوهشگاه‌های دولتی ايران بازديد می‌کرد. در خلال اين بازديد، همراهان ايرانی به هر دری که می‌رسيدند به رسم ادب می‌ايستادند و تعارف می‌کردند که اول شما! نه شما! اما تعداد درها و راهروها زياد بود و همراهان ايرانی همچنان به اين کار خود ادامه می‌دادند. دست آخر يکی از آن پژوهشگران خارجی به شوخی گفت: "هيچ چيزی شما ايرانی‌ها را از حرکت باز نمی‌دارد غير از يک درِ باز!"
 
با اين که بيش از 10 سال از آن روز می‌گذرد، اين جمله، در ذهن من و ديگر همراهان ايرانی گروه، حسابی جا خوش کرد. نمی‌دانم چرا؟ شايد رگه‌ای از حقيقت تلخ در اين شوخی وجود داشت و دارد! اين گفتگوهای داغ اخير درباب "حق تحقيق و توسعه در صنعت هسته‌ای" دوباره مرا ياد همان جمله انداخت. اما چرا؟
 
اين روزها خيلی‌ها نگران "حق تحقيق‌ و توسعه در صنعت هسته‌ای" هستند تا مبادا در برجام امضا شده يا در قطع‌نامه اخير شورای امنيت سازمان ملل، اين حق به صورت کامل يا ناقص از ما ايرانيان سلب شده باشد. مبادا گمان کنيد من در اين نوشته می‌خواهم اين نگرانی را نقد کنم. نه هرگز! اين نگرانی با هر انگيزه‌ای که باشد، پديده‌ای ميمون و مبارک و صد البته درست است. تاکنون هيچگاه نگرانی از تحقيق‌وتوسعه اين‌قدر رسانه‌ای نشده بود! در درستی اين نگرانی همين بس که به گفته‌های خود جناب دکتر علی اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی، استناد کنم. ايشان در برنامه گفتگوی ویژه خبری پنج شنبه شب (20 فروردين 1394) شبکه دو سیما در پاسخ به پرسش مجری در خصوص "حق تحقيق و توسعه" در بیانیه لوزان گفت:
 
"برای این‌که اهمیت تحقیق و توسعه را بگویم که البته این از نظر ذهنی است نه اینکه این حرف را گفته باشند، من فکر می کنم ما اگر می‌گفتیم حاضریم از تحقیق و توسعه دست بکشیم و درِ تحقیق و توسعه را ببندیم،‌ آنها می گفتند بقیه کارها را هر طور که می‌خواهید انجام دهید، یعنی این‌قدر تحقیق و توسعه برای آنها مهم بود و حاضر بودند که بگویند که فردو و نطنز را داشته باشيد و هر کاری می‌خواهید انجام دهید، اما به شرطی که درِ تحقيق و توسعه را ببنديد. ... همه چیز از دل تحقیق و توسعه بدست می‌آید و تحقیق و توسعه بسیار مهم است. در غیر این صورت ساختن ماشین که کاری ندارد؛ اکنون سانتریفیوژ ساختن در ایران کاری ندارد و ما انقدر شرکت هایی در این خصوص داریم که بسیاری از این قطعاتش را به شرکت های بیرون می‌دهیم و در واقع مثل سماورسازی شده است ... نقشه قطعه را می‌دهیم و کارگاه ها خودشان آن را می سازند و اکنون ما در این مسئله مشکلی نداریم. در واقع تحقیق و توسعه می‌خواهد فکر را به یک امر واقعی تبدیل کند، یعنی آن چیزی که در ذهن شماست و طراحی مفهومی دارید این را عملی کنید و این به تحقیق و توسعه نیاز دارد و آنها نمی‌خواستند این تحقیق و توسعه باشد ."
 
حتماً می‌پرسيد اگر نگرانی "حق تحقيق و توسعه در صنعت هسته‌ای" را درست و به جا می‌دانم چرا ياد آن جمله تلخ طنزگونه افتاده‌ام؟
 
جواب خيلی ساده است. اين همان مصداق درِ بسته است. ما برای انجام تحقيق و توسعه و پيشرفت فناوری در هيچ صنعت ديگری محدوديت نداريم. دست‌کم ديگر از قطعنامه شورای امنيت و انواع محدوديت‌های ملی و منطقه‌ای خبری نيست. اما چرا کسی نگران تحقيق و توسعه در آن صنايع نيست؟
 
برای نمونه، صنعت نفت و گاز را ببينيد. صنعتی که بيش از صد سال در اين کشور سابقه دارد. صنعتی که هنوز که هنوزه بار اصلی اقتصاد کشور را به دوش می‌کشد. هنوز اين صنعت به شدت وابسته به دانش و فناوری وارداتی است. از قضا همين وابستگی بود که در زمان تحريم ما را تحت فشار گذاشت. نظام تحقيق و توسعه اين صنعت هنوز بسيار ابتدايي و ناکارآمد است (لطفاً دقت بفرماييد که منظورم تک‌تک اجزای اين نظام شامل پژوهشگاه‌ها، دانشکده‌ها، پژوهشگران و فناوران نيست!). اما چرا کسی نگران ضعف تحقيق و توسعه و توسعه فناوری در مهم‌ترين صنعت کشور نيست؟ چرا اين بحث تاکنون هيچگاه در رسانه ملی مطرح نشده و به يک گفتگوی جنجالی و پربيننده تبديل نشده؟ چرا اين نگرانی هيچگاه در صحن مجلس شنيده نشده؟ چرا هيچکس کسی را بخاطر کاستی‌های نظام تحقيق و توسعه و توسعه فناوری نفت و گاز بازخواست نکرده است؟ 
 
متاسفانه وضع برخی صنايع ديگر از اين هم بدتر است. صنعت لوازم الکترونيک را ببينيد. کلاً بازار داخلی را به خارجی‌ها واگذار و دلمان را به چند کارگاه مونتاژ خوش کرده‌ايم. تقريباً اثری از تحقيق و توسعه کارآمد در آن ديده نمی‌شود. در صنايع فولاد، نساجی، خودروسازی، مبلمان و .... هم وضع بدتر است (باز تاکيد می‌کنم که منظورم تحقيق و توسعه و توسعه فناوری کارآمد است نه صرف وجود مراکز تحقيقاتی که صدها حقوق بگير به آنها رفت و آمد کنند!) چرا کسی در مورد حق تحقيق و توسعه در اين صنايع سئوالی نمی‌پرسد؟ 
 
همين وضع مرا ياد آن جمله تلخ مزاح‌گونه انداخت. اين همه درِ باز در توسعه فناوری به روی ما گشوده‌است که جلوی آنها توقف کرده‌ايم و قصد ورود نداريم. اما تا دری را به روی ما بستند يا نيمه بسته کردند، همه به تکاپو می‌افتيم! لطفاً فکری به حالِ اين همه درِ باز هم بکنيد! 
 
 
--------------
 نوشته‌های مرتبط:
 
 
 
 




نظر کاربران

جناب آقای دکتر باقری

جواب به سئوال جنابعالی که

چرا کسی نگران ضعف تحقيق و توسعه و توسعه فناوری در مهم‌ترين صنعت کشور نيست؟ چرا اين بحث تاکنون هيچگاه در رسانه ملی مطرح نشده و به يک گفتگوی جنجالی و پربيننده تبديل نشده؟ چرا اين نگرانی هيچگاه در صحن مجلس شنيده نشده؟ چرا هيچکس کسی را بخاطر کاستی‌های نظام تحقيق و توسعه و توسعه فناوری نفت و گاز بازخواست نکرده است؟» این است که قدر ت های زورگوی غربی، بر خلاف تقاضای غیر منطقی و اربابانه اشان در مورد تحقیق و توسعه صنعت اتمی ایران ، هیچگاه تحریم بر ایران تحمیل نکردنند که حق تحقیق و توسعه در صنعت نفت را ندارید.

سئوال جنبعالی بعد میهن پرستانه مشکل صنعت اتمی و مجهول بودن مفاد توافق هسته ای را در نظر نمیگیرد.
نوشته شده توسط عبداله صوفی سیاوش در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۷
1
2

آقای دکتر صوفی عزيز

با سلام و سپاسگذار از پاسخ شما.

فکر کنم پرسش اين نوشته خوب منتقل نشده است. اين نوشته ابتدا تاکيد می کند که نگرانی‌ها نسبت به حق تحقيق و توسعه در اين صنعت را (جدای از انگيزه آن) امری مبارک می داند. پرسش نوشته اين است که چرا همين حس ميهن پرستانه (آنگونه که شما فرموديد) در صنايع ديگر وجود ندارد؟ مگر وابستگی فناورانه در بيشتر صنايع نبايد نگران کننده باشد؟
نوشته شده توسط سيد کامران باقری در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۷
4
0

سلام،
تحقیق و توسعه،چی؟کجا؟کی؟چرا؟ و....؟!!!
با تشکر و سپاس
نوشته شده توسط محسن یادبروقی در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۷
0
0

دوست دانشمندم جناب آقای دکتر کامران باقری گرامی
سلام عليکم
به نکته بسیار مهمی اشاره فرموده اید. تجربه ارزیابی من از شرکتها و سازمان های مختلف نشان می دهد که حتی شرکتهایی که در سطح تندیس جوایزی را کسب نموده اند، مقوله «تحقیق و توسعه» در حد يک رويکرد و ويترينی زیبا باقی مانده است.
نتيجه هم تقریبا معلوم است. برای مثال در صنعت نفت-گاز و پتروشیمی که حضرتعالی اشراف کامل به آن دارید راندمان سايت ها گویای همين موضوع است.
اميدوارم حق مطلب برای تحقیق و توسعه در سازمان ها به خوبی ادا شود و به تعبیر جالب شما، درهای باز آن تعیین تکلیف گردد.
شاد و موثر باشید.
سید محمد اعظمی نژاد
www.hrjournalist.com
نوشته شده توسط سید محمد اعظمی نژاد در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۷
1
0

با سلام و احترام
در خصوص مطلب فوق باید عرض نمایم که مطلب کمی مبهم و با احتیاط مطرح شده است.
میشود مطلب را اینگونه باز و شفاف سازی نمود:
در کشور ما ایین نامه و بخشنامه در خصوص تحقیق و توسعه و حمایت از پژوهشگران و محققان بسیار زیاد است و درها به روی پژوهشگران و محققان باز باز است ولی مشکل اصلی در این است که فرهنگ استفاده از این دربهای باز هنوز مشخص نشده و بستر سازی مناسب صورت نپذیرفته است.
به عبارتی مدلی مناسب و سیستماتیک که درست کار کند و با ساختار فرهنگی و اجتماعی و علمی ما سازگار باشد وجود ندارد و متاسفانه هر شخص یا اشخاص یا گروهی هم که قصد ساختن چنین مدلی را نموده اند با شکست مواجه شده اند و دلیل این شکست ها باز برمیگردد به همین درهای باز باز متاسفانه و یکی از دلایل عمده در عدم تحقق ان عدم ثبات مدیریتی و شغلی افراد میباشد.
متاسفانه در حال حاضر تمام امکانات و زیرساخت های تحقیق و توسعه در کشورمان میباشد ولی مدل کاری سیستماتیک که همچون ساعتی دقیق کار کند وجود ندارد.
متاسفانه باید عرض نمایم در حال حاضر تعداد نیروی انسانی فعال دولتی یا خصوصی که به طریقی از ارگانهای دولتی تغذیه میشوند بسیار بیشتر از افراد محقق و پژوهشگر فعال و پویا که به نتیجه برسند میباشد . در یک دانشگاه که باید مهد تحقیق و توسعه باشد حدود 20 کارمند و نیروی انسانی در حوزه پژوهشی دارد که فقط مشغول امورات اداری و روزمرگی میباشند در حالی که تعداد محقق و پژوهشگر فعال و پویا که خروجی داشته باشد کمتر از 5 نفر میباشد.در حالی که اگر مدل و سیستم درست طراحی شده باشد این نسبت باید عکیس این باشد.
امیدوارم شاهد روزی باشم که در زمینه تحقیق و توسعه مدل پیشرفته ای در کشور عزیزمان ایران اسلامی طراحی شده باشد و فعال شود تا پله های طرقی را چند ده برابر برداریم و نتیجه آن رفاه اجتماعی بیشتر برای هموطنان عزیزمان باشد.
ما انسانها به امید زنده ایم و زندگی میکنیم.
یا حق
نوشته شده توسط یوسف جلال آبادی در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۷
0
0

عالی
نوشته شده توسط علیرضا مسجدیان در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۸
0
0

سلام
فقط میخواستم بگم بسیار زیبا و دلنشین نوشتید و خیلی جالب از جهت متفاوتی به موضوع نگاه کردید.
به نظرم با شناخت اینگونه رفتارها رقباء میتوانند بازی هایی را طراحی کنند و اینجاست که خودشناسی مقدّم بر هر چیزی است. در نظر بگیرید اگر رقیب شما با توجه به شناختی که از شما دارد بداند که اگر شما را از چیزی منع کنند شما بسیار تمایل به آن موضوع نشان خواهید داد و انرژی بسیاری را صرف آن خواهید کرد. با توجه به این موضوع رقیب شما میتواند با ایجاد هیاهو در مورد موضوعی دیگر شما را از تمرکز بر چیزی که اهمیت بسیار دارد، وا دارد.
البته بنده نه تخصص سیاسی دارم و نه اجتماعی، در نتیجه در مورد موضوع هسته ای کشور نمیتوانم اظهارنظری داشته باشم و مطمئنا مسئولین بسیار بیشتر و بهتر میدانند و فکر میکنم که به درستی عمل میکنند. در این زمینه کتابی هم منتشر شده با نام اقتصاد سیاسی مناقشه اتمی ایران از آقای محسن رنانی که در مورد تئوری بازی ها و بازی هایی است که برای جلوگیری از پیشرفت کشور توسط کشورهای رقیب طراحی شده و میشود.
شخصا از تحلیل شما استفاده کردم.
موفق و سلامت باشید
نوشته شده توسط ایمان زرین عضو در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۸
1
0

آقای دکتر باقری عزیز
خیلی خوب بود. نکته بسیار مهمی را مطرح کردید و شیوه طرح و نگارش هم عالی بود. استفاده کردم و لذت بردم.

تشکر
نوشته شده توسط آرش میم در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۸
0
0

عالی بود جناب دکتر
گاهی وقت ها آدم احساس میکنه مدیران ما فقط از عهده حل مسائل "سخت" مانند هسته ای و ... بر میان و توانایی حل مشکلات ساده ای مانند آب و محیط زیست و ... رو ندارند!!!!
نوشته شده توسط قیومی در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۸
0
0

با سلام به جناب آقای دکتر باقری،

مثل اینکه نتوانستم موضوع علت توجه عموم به تحقیق و توسعه در صنعت اتمی در ایران را خوب مطرح کنم. رسانه ای شدن تحقیق و توسعه صنعت اتمی را باید در بعد تحریم ها ظالمانه بعضی از کشور های غربی و حس میهن پرستانه بسیاری از ایرانیان که مشتاقند علیه سیاست های ارباب منشانه این چند کشور متعرض مبارزه کنند دید و نه علاقه مندی آنها به موضوع تحقیق و توسعه فناوری در هر رشته ای.
بنا بر این در جواب سئوال دوم جنابعالی که مرقوم فرمودید

«پرسش نوشته اين است که چرا همين حس ميهن پرستانه (آنگونه که شما فرموديد) در صنايع ديگر وجود ندارد؟ » این است که کشور های انگشت شمار متعرض غربی که حالا بعضی از دولتمردان که نقش مخرب آنها در تحریم ها را بلکل فراموش کردهاند و عجولانه خواهان پاداشت دادن اقتصادی به آنها هستند هیچگاه به ایران دستور ندادند که حق تحقیق و توسعه ، مثلا در صنعت خود رو سازی و یا صنعت نفت را ندارید. اگر ایران بخاطر عدم اجرای چنین دستورتی تحریم میشد موضوع تحقیق و توسعه صنایع خودرو سازی و نفت هم رسانه ای میشد و عموم در باره آن تحقیقات حساسیت نشان میدادنند.

در حاشیه یک نکته ای که یکی از کاربران محترم در مورد تحقیق و توسعه و دست آورد های فناورانه صنعت پیترو شیمی ایران مطرح فرموده بودنند احتیاج است توضیحات بیشتری در آن باره داده شود. من دست آورد های فناورانه شرکت ملی پترو شیمی را که برای درج در مقاله ای در باره ساختار سیستم های سیاست گذاری علم و فناوری در دو کشور چین و ایران به انگلیسی تهیه کردهام . بعد از چاپ مقاله بخش مربوطه یا کل مقاله را میتوانم در اختیار جنابعالی قرار دهم که در صورتی که صلاح میدانید آنرا درج کنید. خلاصه مطلب اینکه بیائید قدری بیشتر به دست آورد های صنعتی کشور خوشبینانه تر بر خورد کنیم. دست آورد ها کافی نیست اما بیشتر از آن است که بعضی از عزیزان فکر میکنند.

در اینرابطه دوستان عزیز به کتاب «علم و نوآوری در ایران: توسعه، پیشرفت و چالش ها» به ادیتور شیب عبداله صوفی و سپهر قاضی نوری که به زبان فارسی هم ترجمه شده رجوع فرمایند.
نوشته شده توسط عبدل صوفی در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۸
0
0

جناب اقای دکتر باقری عزیز
سلام
موضوع را بسیار جالب و شایسته بیان فرمودید . بر خلاف برخی دوستان معتقدم رتبه علمی و اقتصادی کشور به خوبی بیانگر وضعیت اسفناک جایگاه تحقیق و توسعه در کشورعزیزمان است و البته این به رغم صرف هزینه های گزاف در باب هسته ای نیز اگرچه پیشرفتهایی داشته اما تا زمانی که به بخش خصوصی واگذار نشود آینده ای نخواهد داشت . هر یک از ما احتمالا مراکز و یا افرادی را می شناسیم که تلاشهای فراوانی در باب علوم پیچیده ای انجام میدهند و حتی شاید به دستاورد های مهمی نیز دست پیدا کرده باشند اما سوال اینست به نسبت کل جامعه و پتانسیلهای موجود در کشورمان چه مقدار ارضاء کننده است ؟ خوب است ؟ متوسط است ؟ کم است ؟ یا اسفناک ؟ باز هم می گویم جواب در رتبه اقتصادی کشور است . باید ببینیم در کشور چندم هستیم . اما در باب هسته ای به شخصه فکر نمی کنم در این موضوع هم چندان توفیقی داشته باشیم . چرا؟ جواب ساده است . علوم وقتی پیشرفت می کنند که باعث تولید ثروت شوند . در کشورهای توسعه یافته فقط بخش خصوصی است که برای تبدیل علم به ثروت تلاش می کند و این موضوع برای آن حیاتی است در باب هسته ای نیز ما کار مهمی انجام داده ایم اما تقریبا به آخر کار نزدیک شده ایم چون معمولا این ایستگاه یعنی رسیدن به علوم و ذوق کردن بابت کسب آن ایستگاه آخر است.
از مقاله ارزشمند شما سپاسگزارم
موفق و پیروز باشید
نوشته شده توسط سعید بیژن زاده در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۸
0
0

جناب آقای دکتر باقری با تشکر از مطلب بسیار خوبتان بنده هم به عنوان کسی که کمابیش در جریان رسیدگی به موضوع تحقیق و توسعه در توافق هسته ای بودم متاسفانه باید عرض کنم طرح موضوع تحقیق و توسعه بیشتر برای نقد غیرمنصفانه سند برجام بود و کسانی که سنگ موضوع را به سینه میزدند کمتر نگران خود تحقیق و توسعه بودند. البته من هم مثل شما از یک بابت خوشحالم و آن هم اینکه حداقل عبارت تحقیق و توسعه رسمیت بیشتری پیدا کرد و توجه عامه مردم هم تا حدودی به موضوع جلب شد. صرفنظر از اینکه منتقدان موضوع با چه نیتی آن را طرح کردند. به امید روزی که نگرانی سیاستگذاران ما درباره مسائل نظام نوآوری رنگ و بوی سیاسی نداشته باشد.
با احترام
نوشته شده توسط پریسا علیزاده در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۸
1
0

با سلام و تشکر از مطالب آقای دکتر که هر از گاهی دغدغه هایی از توسعه فناوری در کشور را از زوایای مختلف مطرح می کنند.
به نظر من در موضوع اهمیت تحقیق و توسعه در صنعت هسته ای و در واقع دلایل اثربخش بودن آن باید به دو پدیده مهم توجه کنیم و آن هم فشار بیرونی و انگیزه درونی رشد در این صنعت است؛ فشار محدودیتهای بیرونی مانند تحریم و انگیره درونی مانند عرق دینی و وطنی برای پیشرفت کشور که البته این دو عامل تاثیر متقابل زیادی دارند اما هیچ یک هم به تنهایی کافی نیست به گواه مصادیقی که در حوزه های دیگر می توان برشمرد. من حتی سهم عواملی همچون حمایت مالی گسترده دولت از صنعت هسته ای را در رده بعد و نه در زمره دو عامل فوق می بینم.
البته منظور من لزوم ایجاد دو عامل فوق خصوصا عامل فشار بیرونی برای رشد در هر حوزه ای نیست، اما باید پذیرفت همیشه فشار و محدودیت بیرونی بد نیست. البته این حرف هم بجای خود که فشار را می توان بصورت قاعده مند با اقتصاد رقابتی داخلی و جهانی ایجاد کرد، فقط باید برای حفظ اثر مثبت آن بر عامل "انگیزه درونی" برای رشد کشور (و نه مثلا کسب منافع سریع از راه واردات محصولات خارجی) فکری کرد!
نوشته شده توسط امیر در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۸
1
0

سلام.
عالی بود.
پاسخ سوالتان این است که همه چیز در مملکت ما فقط ادا اصول است و شوی سیاسی است.
و هیچ کسی نگرانی تحقیق و توسعه در هیچ زمینه ای را ندارد.
متاسفانه.
نوشته شده توسط ساناز در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۹
0
0

یک عبارت مشهور هست که میگه: آدمی نسبت به آنچه از آن منع میشود حریص میشود.
شاید میزان این تمایل در ایرانیان بیشتر است. اما نه. به نظرم، ما نسبت به چیزی حرص تاریخی پیدا کرده ایم متفاوت با حرص تاریخی کشورهای توسعه یافته. تحلیل کوتاهی از این مطلب دارم که ارائه می دهم.
آقای دکتر باقری
نظام فکری ما ایرانیان (ملت و حکومت) به دلایل تاریخی، با نظام فکری کشورهای توسعه یافته متفاوت است. به طور کلی، به دلایل گوناگون از جمله ضعفها و محدودیتهای ناشی از پادشاهیهای غیرکارامد به خصوص قاجار، کشور ما نسبت به عزت خود حریص شده است. در حالیکه حرص تاریخی ملتهای توسعه یافته، به دلایل مختلف از جمله رقابت استعماری گذشته و رقابت اقتصادی امروز، بر قدرت است. و نقش علم و دانش در این دوگونه نظام فکری متفاوت است. در واقع اینجا است که انتخاب ما از دانش با انتخاب کشورهای توسعه یافته تفاوت پیدا می کند، انتخابی برای عزت و نه قدرت. متاسفانه، به دلیل آنکه این گرایش هم در سطح افراد ملت وجود دارد و هم در سطح حکومت، همچنان تشدید میشود.
در سطح حکومت، وقتی از علم و دانش، عزت بخواهید معمولا ظواهر کافی است (بنابراین، چون بحث هسته ای ما در منصه ظهور است، ابعاد علمی و فنی آن مثل تحقیق و توسعه به عزت پیوند می خورد و اهمیت پیدا می کند. آقای دکتر، بنده گرچه با اکثر نوشتار شما موافقم باید با بخشی که در آن، توجه به تحقیق و توسعه در انرژی هسته ای را امری میمون خواندید مخالفت نمایم چون دلیل آن، حرص عزت است و نه چیزی دیگر. گرچه به نظرم آن بخش از نوشتارتان، بیشتر تعارف است). همچنین اگر از علم و دانش، عزت بخواهید دنبال حوزه های جدیدتر، محدود و شاخص می روید تا بتوانید خود را نشان دهید (اینچنین است که ما امروز به جای آنکه در فناوری آب، فناوریهای حوزه کشاورزی و خصوصا فناوریهای حوزه نفت و گاز نقش آفرین باشیم در نانو جزو بهترینها هستیم! و اصلا نمی دانیم که نانو را برای چه می خواهیم. فقط دوست داریم بشنویم، در نانو جزو بهترینها هستیم!!!). رفتار و استفاده حکومت ما از علم، مبتنی بر عزت طلبی است و نه قدرت طلبی. بنابراین، به اندازه ای که باید، باعث توسعه نمی شود.
همانطور که گفتم، این وضعیت فکری، نه تنها در حکومت، که در سطح ملت هم وجود دارد. یعنی آحاد ملت هم، بیش از آنکه از علم، قدرت و توانمندی طلب کنند عزت می خواهند. وقتی از علم و دانش، عزت بخواهید مدرک گرایی شکل می گیرد. یعنی همین که عنوان دکتر و مهندس را یدک بکشید کافی است. آقای دکتر، یادتان هست. از گذشته به ما میگفتند که درس بخوان تا کسی بشی (در غیر اینصورت باید تاکسی بشی!). کاش ایده کسب علم و دانش در کشور ما، واقعا همان توانا بود هر که دانا بود می بود. بعلاوه، برای عزت خواستن از علم و دانش، حفظ کردن از یاد گرفتن مهمتر می شود. چون آنچه را حفظ کنی میتوانی سریع نشان دهی و عزت پیدا کنی اما اگر بخواهی یاد بگیری باید ارائه کنی و بازخورد بگیری تا اصلاح شوی و این، ممکن است به عزتت آسیب بزند. به عنوان مصداقی دیگر، جالب است عرض کنم که وقتی رفتار اکثر مدیران و مسوولان ایرانی را بررسی می کنیم در میابیم که برخلاف گفتمان عمومی، عمدتا حس قدرت طلبی نیست که آن ها را قلقلک می دهد و برخی را منحرف می سازد بلکه بیشتر عزت طلبی است. در جامعه مدیران دولتی کشور ما، بیش از آنکه درست انجام ندادن باشد انجام ندادن رایج است. در واقع، ایشان به جز اموری که معطوف به عزت طلبی است سعی می کنند هیچ کاری انجام ندهند تا موقعیت خود را از دست ندهند. گونه ای مرض سپری کردن امور به شکل کج دار و مریز شایع است.
برخورد حرص قدرت با دانش، متفاوت است. کسی که از دانش قدرت می خواهد باید انتخابی بکند که با قدرت فعلی اش هماهنگ باشد. همان چیزی که ما در ایران، با عنوان بومی سازی خطاب می کنیم اما چون نمی دانیم اصل مشکل کجا است تا به حال هیچ چیزی را نتوانسته ایم بومی سازی کنیم خصوصا در علوم انسانی. همچنین کسی که از دانش، قدرت می خواهد باید وقت بگذارد، زحمت بکشد و یاد بگیرد. و احتمالا صرفا می تواند یک یا دو کار را یاد بگیرد و توانمند شود.

آقای دکتر و سایر خوانندگان گرامی، بیش از این، متن طولانی میشود و احتمالا کسی حوصله مطالعه آن را نداشته باشد اما چون بدون توضیحات تکمیلی، احتمال سو تفاهم وجود دارد ادامه آن را در وبلاگم خدمتتان ارائه می کنم.

http://mosib.ir/post-58.aspx
نوشته شده توسط محمد صادق برادران در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۹
3
0

جناب آقای دکتر باقری عزیز

سلام و ارادت

حنابعالی بسیار زیبا به نکته ای ریشه ای در صنایع داخلی اشاره فرمودید که کمتر کسی میتوانست از دیدن دری نیمه باز به فکر اینهمه درب باز بیافتد.
سپاس از اینهمه دلسوزی ملی که باعث افتخار هر ایرانی است.
نوشته شده توسط حسین صدری افشار در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۹
0
0

بسمه تعالی
با سلام و احترام
بنظر بنده دکتر باقری در مجال کمی که داشتند، حق مطلب را ادا نمودند.
خیلی سخت نیست کمی اطرافمان را نگاه کنیم پی می بریم که بحث تحیق و توسعه در این کشور یک مقوله فانتزی و دهن پر کن است. همه چیز را دکوری داریم، مدیران سازمانها و نهادهای دولتی نمی خواهند (صد البته نمی توانند) صراحتا عدم اعتقاد خود را به تحقیق و توسعه بیان دارند. طوریکه مقداری از بودجه تحت اختیار خود را برای اینکار در نظر می گیرند. ولی این کار را سرمایه گذاری نمی پندارند بلکه به مثابه کمک به بنیادهای خیریه می انگارند.
البته من در مقام نقد پیرامون بودجه ای که دولت برای تحقیق و توسعه قرار می دهد نیستم و اعتقاد دارم اگر همیبن میزان بودجه نیز در مسیر درست نوآوری و تجاری سازی استفاده شود، کشور بسیار متحول می شود و سایه شوم بیکاری و مصرف گرایی رخت بر می کند.
نکته دیگر اینکه مطابق تاکیدات دکتر باقری در این کشور برخی موسسات پژوهشی هستند که تا حدودی در مسیر درست تحقیق و توسعه قدم بر می دارند که روی صحبت ما مدیران این مجموعه ها نیست. بلکه بنظرم این مجموعه باید شناسایی شده و پس از رفع برخی اشکالات ساختاری بعنوان الگو و نمونه برای اصلاح یا پایه گذاری ساختار تحقیق و توسعه کشور مورد مطالعه قرار گیرد.
ارادتمند شادمنش
نوشته شده توسط شادمنش در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۱۰
1
0

جناب آقای دکتر باقری عزیز بسیار زیاد از متن نگارش شده لذت بردم.
فناوری، تحقیق و توسعه و پیشرفت... همه این واژه های زیبا که سالهاست در این زمینه فعالیت می کنم را باره ها شنیدیم.محققان برجسته ای داریم، شرکت های خوبی دارم اما در درونمان هم نمونه های سرطانی کم نیست. به اصلاح محققانی داریم که ...
نمی خواهم وارد مقوله های ناراحتی و بدبینی بشم. فقط ای کاش در ایران مقوله کیفیت سنجی و ارزیابی دقیق و علمی داشتیم.کاش به واضح و واقع نوع کار درست در تمامی عرصه های خدماتی، فناوری، اجرایی و تحقیقاتی سنجش میشد.ای کاش واقعا در مقابل دری می ایستادیم و توقف می کردیم و به خودمان نهیب می زدیم که نه در این مورد خاص من نمی دانم.نمی دانم.
نوشته شده توسط برات پور در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۱۰
0
0

جناب آقای دکتر باقری
با سلام و آرزوی تعالی
از نگاه جامع جنابعالی در حوزه تحقیق و توسعه لذت بردم و شایسته می دانم امروز که این موضوع مهم به بهانه مذاکرات هسته ای مورد توجه جدی تری در سطح نخبگان و رسانه ها قرارگرفته است، نگاهی استراتژیک به آن بتواند کشور را در زمینه های مختلف تحقیق و توسعه شتاب بدهد اما درنظر گرفتن چند نکته بسبار مهم است:
1) چرا غربی ها موضوع تحقیق و توسعه را در زمینه هسته ای محدود می کنند؟ مگر جنبه های استراتژیک این حوزه چقدر برای رشد کشور دارای اهمیت و اولویت است که نقطه هدف دشمنان شده است؟
2) چرا در داخل کشور عده ای تاکنون دغدغه ای برای موضوع تحقیق و توسعه در حوزه های مختلف نداشته اند و امروز که تحقیق و توسعه در حوزه هسته ای در دستاوردهای چشمگیری مثل نسل جدید ماشینهای پیشرفته IR2M متجلی شده و دشمنان روی این موضوع دست گذاشته اند، نگاهشان به درب های باز دیگر افتاده است؟
آیا این شبهه مطرح نمی شود که جریانی در کشور در شرایط فعلی برای کمک به قطعی شدن توافق، جو عمومی را به تحقیق و توسعه در حوزه سایر نیازهای غیرهسته ای معطوف می کنند تا از حساسبت در این حوزه هایتک کاسته شود؟؟
سالها گذشته است و عده ای از دانشمندان ما از درب تحقیق و توسعه هسته ای تردد دارند و به قول جنابعالی سایر دربها در حال تعارف است! خب چرا امروز برای برداشتن تعارف تردد از درب های دیگر، تردد از درب هسته ای محدود شود؟ دربی که تعارفش برداشته شده و جواب داده و دستاوردهایی در پی داشته بسته شود و بعد کشور به تردد از درب های دیگر تشویق گردد؟؟
یعنی بعدها اگر ما به خاطر رشد چشمگیر حوزه پزشکی، تحریم شدیم و دشمنان تمایلی به تحقیق در این زمینه نداشتند، خواهیم گفت برویم از درب دیگری وارد شویم؟ پس دستاوردها و نیاز کشور در حوزه ای که در حال پاس شدن است چه می شود؟؟
نوشته شده توسط مجنبی حق پناه در تاریخ ۱۳۹۴/۶/۱۲
0
0

سلام. ببخشید از این تاخیر ...نقش تحقيق و توسعه از هر عنصر ديگري براي حركت به سمت بهره مندي از علم و فناوري ،‌ حياتي تر است . تحقيق و توسعه ، لازمه همداستاني با جهان در حال تغيير است . امروزه برتري در رقابت بيش ار پيش به سرمايه گذاري در زمينه هاي كليدي فناوري و اقتصادي كردن نوآوريهاي حاصل از تحقيق و توسعه هدفمند بستگي پيدا كرده است .
نوشته شده توسط حمید طاهباز توکلی در تاریخ ۱۳۹۴/۹/۲۱
0
0

نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:

هم آفرينی با کمک، هم فکری و هم راهی شما به سرچشمه ای از آموزه های مهم و کاربردی مديريت فناوری و مالکيت فکری تبديل خواهد شد.