این گفته‌های اصغر فرهادی، کارگردان و فیلمساز بزرگ و افتخارآفرین کشور عزیزمان، در حوزه‌ی فناوری هم کاملا صادق است.
وقتی به برخی نهادها و پژوهشگاه‌های عمدتا دولتی کشور می‌روم، آنها با اشاره به برخی پیشرفت‌های نقطه‌ای، از پیشتازی جهانی در فناوری می‌گویند. از این که بی‌نیاز از دنیا به خودکفایی رسیده‌اند و اکنون باید جایگاه جهانی ایران در فناوری مورد نظر را ارتقا دهند. اما وقتی به برخی شرکت‌های عمدتا خصوصی می‌روم، عمق تسلط آنها بر فناوری بسیار ناچیز و گاهی حقارت‌بار است. بسیاری در این سازمان‌ها گمان می‌کنند که نوآوری در فناوری برای ایرانیان یک آرزوی بزرگ دست‌نیافتنی و خام است.
به این جملات دقت کنید: “ما متاسفانه … به طور پاندولی بین خودباختگی و خودشیفتگی حرکت می‌کنیم. در یک لحظاتی به طرز اغراق‌آمیزی خودباخته‌ایم و فکر می‌کنیم که ما هیچی نداریم. و این خیلی دردناک است… و در یک لحظاتی دچار خود شیفتگی می‌شویم که فکر می کنیم ما مرکز ثقل جهانیم.”
در حوزه‌ی سیاست‌گذاری فناوری بیش از هر زمان دیگری به رویکردی متوازن نیاز داریم. فرهادی در ادامه‌ی صحبت‌های خود در این مصاحبه، رفتن و دیدن تجربه‌ی دیگر کشورها را به عنوان راهی برای کاستن از این رویکرد پاندولی مطرح می‌کند. بی‌شک این توصیه‌ی وی هم در حوزه‌ی توسعه‌ی فناوری نیز کاملا صادق است. شناخت و تحلیل علمی تجربه‌ی دیگر کشورها و ورود به همکاری‌های بین‌المللی، روشی موثر و اثبات شده در طراحی و اجرای سیاست‌های متوازن توسعه فناوری در سطح ملی است.
متاسفانه انزوا و محدودیت‌های تحمیلی و خودخواسته در حوزه‌ی فناوری، رویکرد پاندولی و خسارت‌آفرین به فناوری را در کشور تقویت کرده است.
سید کامران باقری
هنوز نظری داده نشده است.